Telenet Yelo

Telenet Yelo bracht live tv en on demand naar de iPhone en iPad — alle zenders en een catalogus om op het toestel te bekijken, met AirPlay om om het even wat naar de televisie te sturen. Ik werkte aan de iOS-apps bij icapps, voor Telenet. Onder de motorkap zat één C-library, gedeeld door alle platformen; de iOS-apps zelf waren Objective-C.

Tv zonder de box

Live tv betekende beschermde zenders streamen en er snel tussen wisselen, met een gids om te zien wat er liep. On demand voegde een catalogus toe om op de telefoon te starten en later te hervatten. En als het kleine scherm het verkeerde was, gaf AirPlay de stream door aan een Apple TV: de telefoon werd de afstandsbediening, en het beeld verhuisde mee naar de televisie, vanaf hetzelfde punt.

Eén gedeelde C-kern

De logica die tv doet werken — de communicatie met de back-end van Telenet, de rechten, de zendergids, de afspeelsessie — zat in een C-library die over alle apps gedeeld werd, niet voor elk platform opnieuw geschreven. Mijn deel was de iOS-helft daarvan: die C verpakken in idiomatische Objective-C en UIKit, en de brug ertussen eerlijk houden over geheugen en threading. De winst was consistentie: dezelfde code besliste dezelfde dingen, op welke telefoon ze ook draaide.

Waarom het me bijbleef

Live tv is op een stille manier onverbiddelijk. Een stream die hapert of een zender die net iets te traag verschijnt, valt meteen op — mensen zijn een decoder gewend die gewoon werkt. Het meeste werk ging naar de app even snel laten aanvoelen als die decoder, ook al zat ze op een telefoon en op een kern die ze met iedereen deelde.