GPX Reader

GPX Reader doet één ding goed: geef het een gps-track van een rit of een tocht, en het tekent die op een kaart. Het opent die bestanden rechtstreeks vanuit Safari, Dropbox of iCloud, en draait op de iPhone, iPad en Mac. Het was een kleine betaalde utility — een persoonlijk project dat ik van 2012 tot 2019 draaiende hield, doorheen een lange rij iPhones en iOS-versies.

Welk formaat dan ook

De naam zegt GPX, maar het ging erom alles te openen wat een gps-toestel of -dienst had opgeslagen — in welk formaat dan ook. Tracks, routes en waypoints verschenen op Apple Maps, met de kaart instelbaar op satelliet of hybride om het terrein eronder te lezen. Het las ook de TCX-bestanden van Garmin en een paar rauwere formaten — LOC, en zelfs de ruwe NMEA die een ontvanger uitspuwt — zodat een track van een oude eTrex of een of andere telefoonapp net zo opende als een nette GPX.

Waar ze ook stonden

De meeste mensen bewaarden hun tracks niet op een nette plek. Het waren links in een mail, bestanden in Dropbox, exports in iCloud — dus opende GPX Reader ze allemaal. Tik op een GPX-link in Safari of geef een bestand door vanuit eender welke andere app, en het laadde. De documentbrowser van iCloud hield alles op één plek over toestellen heen, en Handoff liet toe om met een track op de telefoon te beginnen en die op de iPad of de Mac op te pikken, zonder opnieuw te moeten zoeken.

Zeven jaar kleine releases

Een utility van 1,99 dollar maakt niemand rijk, maar ik hield GPX Reader zeven jaar draaiende — van de iPhone 5 en iOS 6 tot multi-window op de iPad in iOS 13. Veel van die updates kwamen rechtstreeks van mensen die me mailden: een ontbrekend afstandslabel, of een eigen kleur voor de track. Het was net het soort kleine, afgewerkte ding dat ik graag bouw — één taak goed gedaan, voor de handvol fietsers en wandelaars die, net als ik, gewoon wilden zien waar ze geweest waren.